กำลังเฝ้ามองลมหายใจของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลมหายใจเดียวกันกับที่กำลังสร้างอีกหนึ่งชีวิตในท้องของเธอ….ด้วยความสุขใจ

นี่เป็นกระทู้แรกของผมในพันทิป

ผมเขียนขณะที่ฟังเพลงนี้อยู่
http://www.youtube.com/watch?v=iQw0wh_o_70

และกำลังนั่งมองผู้หญิงคนนี้กับอีกหนึ่งชีวิตในท้องของเค้า…

ผมชื่อ “หนึ่ง” ครับ ภรรยาผมชื่อ “เดียว” ส่วนตัวเล็กในท้องเรายังสรุปไม่ได้ว่าจะให้ชื่ออะไร แต่ตอนนี้เราเรียกเค้าว่า “คนนี้” ไปก่อน ^^
ตอนนี้คนนี้อยู่ในท้องเดียวได้ 3 เดือนแล้วครับ แล้วเค้านี่แหล่ะที่เป็นแรงบันดาลใจสำหรับกระทู้แรกของผม

จริงๆแล้วเราสองคนไม่เคยคาดหวังกับการมีลูก หมายความว่าถ้าเค้าจะมาก็มา ถ้าเค้าไม่มาก็ไม่เป็นไร
แต่สิ่งที่เ่ราตั้งใจคือเราตั้งใจจะเป็นพ่อและแม่ที่ดีของใครสักคน ถ้าใครสักคนนั้นพร้อมที่จะเดินทางมาหากัน จนกระทั่ง “คนนี้” ก็มา หลังจากที่เราแต่งงานกันได้เกือบ 5 ปี

สิ่งที่ผมตั้งใจเขียนในกระทู้นี้หรือกระทู้อื่นๆต่อจากนี้คือ เรื่องราวที่อยากให้วันนึง “คนนี้” มีโอกาสได้อ่าน ผมแค่อยากให้เค้ารู้ว่า มันไม่ง่ายเลยที่จะให้กำเนิดอีกหนึ่งชีวิตนึงขึ้นมาในโลกที่มีแห่งความวุ่นวายใบนี้ และเราจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด ด้วย “ความรัก” อย่างไม่มีเงื่อนไข

ขอบคุณ “ความรัก” ที่ทำให้สิ่งสวยงามทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับผม
ขอบคุณ “คนนี้” ที่เดินทางมาหาเรา
ขอบคุณ “เดียว” ที่กำลังมอบลมหายใจอันอ่อนโยนให้แก่ “คนนี้” ของเรา

Advertisements

“กอด” ตอนที่ 8

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

อ่าน “กอด” ตอนที่ 1-7

ดูเหมือนว่าเวลาสำหรับคนที่รอมันจะยาวนานกว่าคนที่ให้รอจริงๆ….
เพียงแค่ชั่วข้ามคืนที่เงียบสงัด ไร้ซึ่งเสียงเรียกเข้าหรือข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ของต้น
กับการรอคอยที่ทรมาน หรือคำตอบจะไม่ได้ออกมาอย่างที่ต้นหวัง หรือความหลังยังคงทำให้กานต์ไม่มั่นใจ
หรือหัวใจที่อาจจะบอกว่าต้นยังไม่ใช่คำตอบ…เมื่อไม่รู้ก็ต้องรอต่อไป

“กี่โมงแล้วเนี่ย” ต้นถามตัวเองหลังจากสะดุ้งตื่นเพราะแสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาแยงตา
มือรีบคว้าโทรศัพท์มาดูว่ามีข้อความหรือ miss call จากกานต์เข้ามาบ้างรึเปล่า
“ทำไมนะ?” คำถามที่ต้นพูดขึ้นกับตัวเองหลังจากที่ไม่พบอะไรจากโทรศัพท์ คำถามที่มีเพียงกานต์คนเดียวเท่านั้นที่ตอบได้ ต้นตัดสินใจกดโทรศัพท์ไปที่รายชื่อของกานต์แต่ใจไม่กล้าที่จะโทรออก และตอนนี้ก็เป็นต้นเองแล้วที่ไม่กล้าที่จะรับฟังคำตอบ

………………………………………………………..

ในคืนเดียวกัน หญิงสาวผู้มีคำถามอยู่ในใจมากมาย กำลังเปิดไดอารี่เล่มเดิมเพื่อที่จะอ่านทบทวนเรื่องราวที่เธอได้บันทึกไว้ในช่วงที่ผ่านมานี้ มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายทั้งกับชีวิต และก็จิตใจของเธอ

“ต้น?” ข้อความเดียวที่บันทึกเพิ่มเติมในคืนนี้ที่กลางหน้ากระดาษ
หรือเธอเองก็ยังคงไม่มีคำตอบให้กับต้น

………………………………………………………..

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” หญิงสาวกล่าวทักทายขณะกำลังก้าวลงจากบันได
“อ้าวกานต์ มาทานอะไรก่อนสิลูก”
“ขอบคุณค่ะพ่อ แต่เดี๋ยวหนูไปทานที่ทำงานดีกว่า หนูรีบไปก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวสิลูก เห็นต้นเค้าโทรมาหาพ่อเมื่อกี้บอกว่าจะขอออกไปพร้อมกับลูก ให้พ่อบอกลูกด้วย”
“เค้าไม่ได้โทรบอกหนูหรอกเหรอ? พ่อถาม
“ไม่นี่คะ หนูรีบไปก่อนดีกว่า สายแล้ว สวัสดีค่ะพ่อ” หญิงสาวรีบร่ำลาและก้าวออกจากบ้านโดยไม่ทันได้ยินเสียงเรียกจากพ่ออีกครั้ง

…………………………………………………………

“ลุงนพครับ ลุงนพครับ” เสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน
“สวัสดีครับลุงนพ” ต้นกล่าวทักทายเมื่อเห็นลุงนพเดินออกมาจากบ้าน
“กานต์เค้าออกไปแล้ว เห็นว่ารีบไป” ลุงนพบอกต้นโดยไม่ต้องรอฟังคำถาม
“อ้าวเหรอครับ…..” ต้นพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่แปลกไป
“เป็นอะไรกันรึเปล่า” ลุงนพถามด้วยความเป็นห่วง
“……เปล่าครับ ขอบคุณมากครับลุงนพ” ต้นตอบ
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

…………………………………………………………..

ต้นกลับมาที่บ้าน และตัดสินใจลองโทรหากานต์อีกครั้ง
“สายว่าง แต่ไม่มีคนรับ” คือคำตอบเดียวที่ต้นได้รับตอนนี้
อยากลองโทรไปอีกแต่ก็ไม่กล้า อยากไปหาแต่ก็กลัวยิ่งทำให้เค้าอึดอัด
สิ่งเดียวที่ดีที่สุดที่คงต้องทำต่อไปคือ “รอ”………….

 

 

แล้วคำตอบของหญิงสาวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ในตอนต่อไป

Cr: http://www.vrlovealot.com

“กอด” ตอนที่7

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

อ่าน “กอด” ตอนที่ 1-6

“สวัสดีค่ะ” กานต์กล่าวทักทายน้ำฝนก่อน
“สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่นะคะ” น้ำฝนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงสัย
“เราชวนกานต์เค้ามาซื้อของหน่ะ ก็ไม่คิดว่าจะเจอน้ำฝนที่นี่เหมือนกัน” ต้นรีบตอบกลับไป
“ว่าไงต้น” มีเสียงชายอีกคนดังมาจากด้านหลัง
“เราขอตัวก่อนนะ” ต้นไม่แม้แต่จะหันไปมอง เพราะเค้ารู้ดีว่านั่นเป็นเสียงของใคร พร้อมรีบตัดบทและรีบพากานต์เดินเข้าไปในร้านให้พ้นสายตาจากจุดที่คุยกันอยู่เมื่อครู่นี้

“โอเครึเปล่าต้น” กานต์ถามหลังจากเเห็นท่าทีแปลกของต้นอยู่สักระยะ หลังจากสั่งอาหารไป
“อะ..อะไรนะ..อ๋อ เราโอเค” ต้นตอบพร้อมยิ้มฝืนๆ
“แต่เราว่าไม่นะ เห็นมองเหม่อออกไปทางนั้นตลอดเลย” กานต์พูดพร้อมหันหน้าไปทางหน้าร้าน ซึ่งเป็นแถวที่เกิดเหตุเมื่อครู่
“ถ้ามีอะไร หรือไม่สบายใจอะไร ก็บอกเราได้นะ”
ต้นรับรู้ได้ถึงความห่วงใยของกานต์ แต่ตอนนี้เค้าก็ทำได้เพียงพยักหน้า พร้อมกับยิ้มอย่างฝืนๆอีกครั้ง

……………………………………….

หลังจากทั้งคู่ลงรถและกำลังจะเดินเข้าบ้าน ต้นก็พูดขึ้นมาว่า “เราเกือบจะลืมได้แล้วนะ”
คราวนี้หญิงสาวได้แต่มองหน้าพร้อมกับยิ้มออกมาบ้าง แล้วต้นก็พูดต่อไปว่า “วันนี้ขอบคุณมากนะกานต์ ขอบคุณจริงๆ”

กานต์เปิดประตูเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับความสงสัยในถ้อยคำเมื่อครู่ของต้น…….

…………………………………………

“เป็นยังไงบ้างลูก สนุกกันมั้ย” ลุงนพพูดขณะนั่งดูโทรทัศน์รอลูกสาวอยู่ที่ชั้นล่าง
“ก็ดีค่ะพ่อ…เออ พ่อค่ะ…พ่อว่าต้นเค้าเป็นคนยังไงคะ”
ทำไมถึงถามพ่อเรื่องนี้หล่ะลูก”
“…เปล่าค่ะ หนูแค่ถามดู หนูขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ” พ่อมองตามลูกสาวขึ้นไปด้วยความแปลกใจ

…………………………………………

กานต์นอนครุ่นคิด ถึงคำพูดของต้น เธอพยายามตีความมากมาย เพื่อไม่ให้สิ่งที่เธอเข้าใจนั้นผิด
“ติ๊ด ติ๊ด” เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้น
“กานต์ เราไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง…เรารู้ว่ามันอาจจะเร็วไป และกานต์ก็อาจจะยังไม่ได้คิดอะไรด้วย…
แต่..เราแค่อยากจะบอกกานต์ว่า หลังจากเหตุการณ์ร้ายๆที่ผ่านมา เราก็มีกานต์นี่แหล่ะที่คอยให้กำลังใจ และอยู่ข้างเรา…ขอบคุณมากๆจริงๆนะ เรา…เรามีความรู้สึกดีๆให้กับกานต์นะ และเรื่อ่งวันนี้มันก้ทำให้เราได้รู้ว่า อดีตไม่ได้สำคัญเท่ากับปัจจุบันและอนาคต…และถ้าเราจะขอคบกับกานต์จะได้มั้ย..ถ้าวันนี้กานต์ยังไม่รู้หรือยังไม่มีคำตอบก็ไม่เป็นไรนะ เรารอคำตอบได้…ฝันดีนะครับ”

………………………………………………..

นี่เป็นเพียงความรู้สึกจากความเหงา หรือเงาสะท้อนจากความผิดหวัง หรือสิ่งที่พลาดพลั้งมาจากความผูกพัน…แล้วมันใช่ความรักมั้ยนะ..แล้วกานต์จะตัดสินใจอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป

Cr: http://www.vrlovealot.com

“กอด” ตอนที่6

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

อ่าน “กอด” ตอนที่ 1-5

“กานต์..กานต์” เสียงเรียกจากต้น ดังมาจากหน้าบ้านของกานต์
“อ้าว! ต้น….มีอะไรรึเปล่า มาแต่เช้าเลย” กานต์เดินออกมาดูว่าใครมาเรียกตนเอง
“ขอโทษที่รบกวนแต่เช้านะ แต่เรากลัวกานต์จะออกไปทำงานซะก่อน เดี๋ยวจะไม่ทันได้บอก”
“คือว่า…เราได้งานแล้วนะ รู้เมื่อวานนี้เอง เจ้าหน้าที่เค้าโทรมาบอก”
หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นพร้อมบอกว่า “เราดีใจด้วยนะต้น…แล้วต้องเริ่มงานเมื่อไหร่หล่ะ”
“อาทิตย์หน้า..เค้าให้เราเริ่มทำอาทิตย์หน้าเลย” ต้นตอบพร้อมรีบถามต่อไปว่า
“เราก็เลยจะมาชวนกานต์ไปเป็นเพื่อนช่วยเราเลือกชุดทำงานหน่อยเย็นนี้…..
แล้วเราก็ตั้งใจจะเลี้ยงข้าวกานต์เพื่อเป็นการขอบคุณด้วยนะ กานต์มีธุระไปไหนมั้ย?”
หญิงสาวเงียบสักพักแล้วตอบว่า “ได้นะ วันนี้เลิกงานแล้วเราก็ไม่ได้ไปไหนหรอก”
“จริงนะ…ขอบคุณมากเลยกานต์ แล้วเดี๋ยวเราไปรอรับที่หน้าออฟฟิตกานต์นะ ห้าโมงเย็นนะ”
“อืม” ถึงคราวที่รอยยิ้มเปื้อนหน้าของต้นบ้าง แต่ดูเหมือนจะเปื้อนมากกว่าของกานต์เมื่อครู่นี้

…………………………………

“วันนี้คนไม่ค่อยเยอะดีเนอะ” ต้นเริ่มชวนคุยอีกครั้งเมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงห้างฯซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของกานต์
“ขอบคุณมากเลยนะกานต์ ที่วันนี้มาเป็นเพื่อนเรา”
“พูดคำอื่นบ้างก็ได้นะ ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลคราวก่อนถึงวันนี้ ต้นพูดขอบคุณเรามากี่ครั้งแล้วเนี่ย” หญิงสาวพยายามพูดเบี่ยงเบนเพื่อแก้เขินขัด
ต้นมองหน้ากานต์ แล้วก็ได้แต่ยิ้มและหัวเราะเบาๆ

“กานต์หิวอะไรรึยัง”
“ยังค่ะ”
“งั้นไปช่วยเราดูเสื้อผ้าก่อนแล้วกันนะ”
“ค่ะ”

…………………………………………

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง แต่ดูเหมือนเวลาช่างเดินเร็วกว่าปกติสำหรับทั้งคู่
และก็ดูไม่เหมือนคนที่ห่างกันไปนานหลายปี เพราะในท่วงท่าและอริยบทต่างๆระหว่างการเดินและการรพูดคุยกันนั้น
ดูราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่สนมกันมาก แต่ก็นั่นแหล่ะ อาจจะเป็นเพราะทั้งคู่เคยสนิทกันในวัยเด็ก
หรืออาจจะเป็นเพราะเวลานี้ เค้าทั้งสองกำลังอยากจะกลับมาสนิทกันอีกครั้งก็เป็นได้

……………………………………….

“หิวแล้ว” ต้นพูดขึ้นหลังจากเสร็จภาระกิจแรก
“กานต์อยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย?” ต้นถาม
“อืม..อะไรก็ได้ ง่ายๆ…ที่แป้งไม่เยอะ ไขมันน้อยๆ แต่สุกี้ไม่เอานะเพราะเบื่อแล้ว…อืม..อะไรก็ได้แหล่ะ ง่ายๆ”
“…………….” ต้นเงียบไป ได้แต่มองหน้ากานต์ โดยไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
“เราล้อเล่น!” กานต์รีบบอกหลังจากเห็นต้นนิ่งไปสักพัก
“ถึงกับอึ้งเลยเหรอ…เราแค่พูดเล่นหน่ะ ไปกินร้านอาหารญี่ปุ่นตรงนั้นก็ได้นะ” กานต์พูดพลางชี้ไปทางด้านซ้ายมือ
“อ่อ…ได้ๆ…ได้เลย อารมณ์ขันเหมือนกันนะเรา” ต้นยิ้มพร้อมผายมือไปทางร้านอาหาร
“เชิญครับ” ทั้งคู่ยิ้มให้กันอีกครั้ง

“อิรัชชัยมาเซะ…..ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานของร้านซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนไทยทั้งหมด ส่งเสียงตอนรับกันเป็นทอดๆ
“มา 2 ท่านนะคะ เชิญด้านนี้ค่ะ” พนักงงานเดินนำไปยังโต๊ะด้านใน

ต้นเดินตามพนักงานมา แต่ต้องหยุดชะงักเพราะดูเหมือนจะเจออะไรเข้าสักอย่าง
ทำให้กานต์ที่เดินตามมาต้องหยุดเดินไปด้วย จึงถามขึ้นมาว่า “หยุดเดินทำไมหล่ะต้น?”
“ต้น” เสียงทักมาจากโต๊ะด้านหน้า
“น้ำฝน…” ต้นพูดเบาๆ แต่กานต์ยังคงได้ยิน

โปรดติดตามตอนต่อไป

Cr: http://www.vrlovealot.com

“กอด” ตอนที่5

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

อ่าน “กอด” ตอนที่1-4

วันนี้เป็นเช้าที่สดใสอีกวันของกานต์ ที่ได้มาทำบุญให้กับคุณแม่ในวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านจากโรคมะเร็งลำไส้เมื่อหลายปีก่อน กานต์ยังคงคิดถึงแม่ของเธออยู่เสมอ แต่เธอก็จะรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มาทำบุญให้กับท่าน ดดยเฉพาะวันนี้ที่ได้มาพร้อมกับพ่อของเธอและต้น ชายที่เธอกำลังรู้สึกอะไรด้วยบางอย่างที่แม้เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นเรียกว่าอะไร แต่ที่รู้คือมันทำให้เธอยิ้มได้เวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆกับต้น

“คุณลุงนพ ผมขอบคุณมากนะครับที่พาผมมาทำบุญด้วยวันนี้ ผมเลยมีโอกาสได้ทำบุญให้คุณพ่อคุณแม่ด้วยเลยครับ”
“ไม่เป็นไรไม่ต้องขอบคุณลุงหรอก อันที่จริงลุงต้องขอบใจยัยกานต์เค้ามากกว่า เค้าช่วยเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย ลุงก็แค่พาพวกเรามาเท่านั้นเอง” ลุงนพกล่าวพร้อมรอยยิ้ม แล้วมองไปที่ลูกสาวในที่กำลังเก็บถาดสำรับอาหารที่เธอทำมาถวายพระด้วยตัวเอง กานต์ก็ได้ยินสิ่งที่ลุงนพพูด แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร

“ขอบคุณมากนะกานต์” ต้นขอบคุณกานต์อีกครั้ง
“อืม..แล้วหายดีแล้วรึยัง”
“หายแล้ว อาทิตย์หน้าก็คงจะเริ่มหางานใหม่ได้แล้ว” ต้นเดินก้มหน้าก้มตาพูด ราวกับเป็นเรื่องปกติ
“อ้าว! แล้วที่เก่าหล่ะต้น วันนั้นที่ฝนตกที่เราเจอต้น ก็ยังเห็นต้นใส่ยูนิฟอร์มของบริษัทเดิมอยู่เลยนี่นา” กานต์ถามด้วยความประหลาดใจ
“ก็ต้นลาออกวันนั้นนั่นแหล่ะ”
“ถ้าลาออกเอง…แล้วมานั่งร้องไห้เสียใจทำไมหล่ะ” กานต์รีบถามคำถามที่เธอสงสัยมาตั้งแต่วันนั้น
“……..” ชายหนุ่มเงียบไปสักพัก แล้วพูดต่อไปว่า
“เราไม่ได้เสียใจเรื่องงานหรอกกานต์…กานต์จำน้ำฝนได้มั้ย?” ต้นจบประโยดด้วยคำถามกลับไป
“ไปกันรึยังลูก!” เสียงลุงนพเดินตามมา พร้อมเรียกถามทั้งคู่
“ค่ะ” กานต์ตอบพ่อไป แต่ยังไม่ทันได้ตอบคำถามของต้น

บรรยากาศบนรถต่างจากขามาอย่างเห็นได้ชัด ต้นกำลังพยายามจะบอกในสิ่งที่กานต์คิดไว้แต่แรกอยู่แล้วใช่หรือไม่
และกานต์จะทำอย่างไรต่อไปกับความรู้สึกของตัวเองในขณะนี้….

โปรดติดตามตอนต่อไป

Cr: http://www.vrlovealot.com

ของขวัญแต่งงานที่ดีที่สุด

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

เมื่อวานนี้หนึ่งและเดียวได้มีโอกาสไปเป็นพิธีกรงานแต่งงานของเพื่อนรักของเราคู่หนึ่ง
ทั้งคู่คบกันมา 5 ปีแล้ว เส้นทางความรักของทั้งสองก็ไม่ได้สวยงามราบเรียบตลอดการเดินทาง
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหลายมาได้จนมีวันนี้นั้นก็คงเป็น “ความรัก” ที่ทั้งคู่มีให้แก่กัน

สิ่งดีๆที่น่าประทับใจอีกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ซึ่งผมถือว่าเแ็น “ของขวัญแต่งงานที่ดีที่สุด” ที่ทั้งคู่ได้มอบให้แก่กัน
ก็คือ “คำมั่นสัญญา” ที่ทั้งคู่ต่างประกาศไว้บนเวทีที่มีคนที่พวกเค้ารักและรักเค้าจำนวนมากมาเป็นสักขีพยาน

“เราอยากจะสร้างครอบครัวเล็กๆด้วยกัน” ผมว่ามันเป็นประโยคธรรมดาที่สวยงามที่สุดในค่ำคืนนั้นเลยก็ว่าได้

แต่คำมั่นสัญญาก็คงจะไม่เพียงพอในการที่จะสร้างครอบครัวขึ้นมาสักครอบครัวหนึ่ง คงจะต้องอาศัยความรัก ความเข้าใจ ความอดทน การให้อภัย และอีกหลายๆอย่างร่วมกัน ซึ่งผมก็เชื่อว่าทั้งคู่พร้อมจะเรียนรู้และปรับตัวเพื่อให้ครอบครัวของเค้าสมบูรณ์และเป็นครอบครัวมีความสุขมากที่สุดอีกครอบครัวหนึ่งอย่างแน่นอนครับ…

วันนี้ขอจบด้วยคำว่า “ความรักชนะทุกสิ่ง” แล้วกันนะครับ ถ้าเราเชื่อมั่นและศรัทธาในความรักมากพอ เราจะพบว่าปลายทางของมันสวยงามเสมอครับ…ขอให้ความรักคุ้มครองทุกคน สวัสดีครับ

Cr: http://www.vrlovealot.com

“กอด” ตอนที่4

(Written by LOVE A LOT เสื้อคู่รัก)

อ่าน “กอด” ตอนที่ 1-3

……………………..

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องคนไข้ดังขึ้น กานต์เปิดประตูพร้อมหิ้วของบำรุงคนไข้ถุงใหญ่เข้ามา
“สวัสดีค่ะพ่อ” กานต์กล่าวทักทายพ่อที่ลุกมาช่วยหิ้วของ แต่สายตากลับมองไปที่หญิงสาวแปลกหน้าที่นั่งอยู่ข้างเตียงของต้น

“นั่นน้ำฝนลูก….นี่กานต์ลูกสาวลุงเอง” พ่อแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน
“น้ำฝนเป็นเพื่อนของต้นที่ทำงานค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณกานต์”
กานต์ยิ้มตอบ พร้อมถามถึงอาการของต้น “ต้นเป็นยังไงบ้างคะ”
“เห็นว่าดีขึ้นแล้วค่ะ โชคดีที่ปอดไม่ติดเชื้อ คุณหมอเพิ่งเข้ามาให้ยาเมื่อสักพักนี้เองค่ะ ตอนนี้น่าจะหลับเพราะฤทธิ์ยา”

“เห็นลูกโทรมาว่าจะซื้อของเข้ามา พ่อก็เลยรออยู่ จะได้กลับด้วยกัน เพราะคืนนี้น้ำฝนเค้าอาสาจะเฝ้าไข้ให้”
“ค่ะ” กานต์ขานพร้อมพยักหน้ารับ
“งั้นเราไปเลยก็ได้ค่ะพ่อ ต้นจะได้พักผ่อน”
“พวกเราขอตัวกลับเลยนะน้ำฝน ลุงฝากดูต้นด้วยนะ”
“ได้ค่ะ สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณกานต์”
“สวัสดีค่ะ” กานต์ยิ้มรับอีกครั้ง
……………………………..

“แฟนต้นเหรอคะ พ่อ” กานต์เอ่ยถามด้วยความสงสัยระว่างทางกลับบ้าน
“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ แต่พ่อคุ้นๆหน้าเค้าเหมือนกัน เหมือนว่าเคยเห็นที่ไหน”
“แต่ก็ดูเหมือนต้นเค้าก็ไม่ได้คุยอะไรกับหนูน้ำฝนนั่นมากมายเท่าไหร่เลยนะ” พ่อพูดเสริม

ตอนนี้เกิดคำถามขึ้นมากมายในใจของกานต์ แต่เหมือนจะมีอยู่คำตอบเดียวที่หญิงสาวรู้คำตอบอยู่แล้ว และก็อาจจะรู้มานานแล้วด้วย เพราะมันเป็น…ความรู้สึกของเธอเอง
…………………………………

“ขอบคุณมากนะกานต์” ประโยคแรกที่ต้นพูดกับกานต์หลังจากกานต์กับลุงนพมาเยี่ยมต้นอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น
“ถ้าไม่ได้ลุงนพกับกานต์ ตอนนี้ต้นแย่แน่เลย ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากกันด้วยนะครับ” ต้นยกมือขอบคุณลุงนพอีกครั้ง
“ลุงบอกแล้วไง ต้นก็เหมือนหลานลุงคนนึง ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก” ลุงนพพูดพลางตบไหล่ต้นเบาๆ
“อืม ไม่ต้องคิดมากหรอก..แล้วตอนนี้เป็นไงบ้างหล่ะ” กานต์เริ่มต้นคุยด้วยคำถาม
“คุณหมอบอกว่าวันนี้ก็น่าจะออกโรงพยาบาลได้แล้วหล่ะ” ต้นตอบ
“ดีแล้วหล่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก” กานต์พูดแล้วก็มองซ้ายมองขวาราวกับพยายามจะมองหาอะไรอยู่
“น้ำฝนเค้ากลับไปแล้วหล่ะ เค้ามีธุระด่วนอ่ะ” ต้นตอบอีกครั้งแม้กานต์จะยังไม่ได้ถาม
“เหรอ…อืม” กานต์สะแหยะยิ้มรับ

“พ่อไปเอาของที่รถก่อนนะลูก คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อมา” เหมือนว่าลุงนพจะปล่อยให้ทั้งสองคุยกันตามลำพัง

“น้ำฝนเค้าเป็นแฟนเก่าต้น เราเพิ่งเลิกกันเมื่อวันก่อน”
“ต้นไม่ดีเองแหล่ะ…….” กานต์กำลังฟังอย่างไม่ละสายตา
“ตอนนี้เค้ามีสิทธิ์เลือก ไม่ใช่เรา” ต้นบอก
ดูเหมือนว่ากานต์กำลังได้รับคำตอบในหลายๆคำถามที่เธออยากรู้ แต่ก็คงไม่ใช่ทั้งหมด

“อย่าเพิ่งคิดอะไรมากตอนนี้เลย พักผ่อนเยอะๆเถอะ”
“เออ…อาทิตย์หน้าเรากับพ่อจะไปทำบุญวันครบรอบของแม่เรา ต้นว่างรึเปล่า ไปด้วยกันมั้ย?”
“ไปสิ ต้นจะได้ถือโอกาสไปทำบุญให้พ่อกับแม่ด้วย……”
“กานต์….ขอบคุณมากนะ” ทีนี้เป็นคราวที่ต้นยิ้มบ้าง

โปรดติดตามตอนต่อไป

Cr: http://www.vrlovealot.com